فرصت ماندن چند لحظه اي است و بس

براي قدم زدن در دشتهاي ارغواني

براي دست يافتن به روياهاي سپيد

براي از بين بردن هجوم سنگين كينه

براي نگاه كردن به كوچ كبوترهاي غريب

و براي گفتن انچه بايد گفت

آنچه كه ساليان سال است بصورت يك سكوت در دلها خاموش مانده است

حال من دست خودم نيست ، ديگه آروم نمي گيرم
دلم از کسي گرفته که ميخوام براش بميرم

باز سرنوشت و انتهاي آشنايي
باز لحظه هاي غم انگيز جدايي

باز لحظه هاي ناگزير دل بريدن
بازم اول راه و حس تلخ نرسيدن

پاي دنياي تو موندم ، مثل عاشق هاي عالم
تا منو ببخشي آخر ، تا دلت بسوزه کم کم

مثل آينه رو به رومه ، حس با تو بودن من
دارم از دست تو ميرم ، عاشقي کن ، منو نشکن

باز سرنوشت و انتهاي آشنايي
باز لحظه هاي غم انگيز جدايي

باز لحظه هاي ناگزير دل بريدن
بازم اول راه و حس تلخ نرسيدن

خیلی سخته که آدما حرف همدیگر رو نفهمند

و هر کسی برداشتی کنه از هر چی که براش

پیش می آید و گاهی کارهای خودش رو به دیگران نسبت بده

یا هر کاری دوست داره انجام بده و انتظار متقابل

از کسی نداشته باشه برای انجام کارهای مشابه

اگه کمی درک و فهم بین انسانها بود زندگی بسیار زیبا می شد

یا بهتر بگم که انتظارات متقابل باشه بهتره

واین حدیث معرف که میگه هر چی رو برای خود

می پسندی برای دیگران هم بپسند و هر چه را برای خود

نمی پسندی برای دیگران هم نپسند

در امتداد گذر چند ثانیه
صبر كن
تنها برای بودن باش ، بمان
برای یك ثانیه
كه اگر میدانستی ، ثانیه ها ، چقدر بزرگند
به اندازه خشم طبیعت ، به اندازه لطف خدا شاید
به اندازه یك قطره باران در كویر خشك غیرت

پس یک ثانیه صبر کن............... 

به کجا میروی ؟
صبرکن !...

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو !
یا دل از دیدن تو سیر شود بعد برو !

ای کبوتر به کجا ؟!
قدری دگر صبر کن
آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

ای عزیز جان من ...
تو اگر گریه کنی بغض منم میشکند !
خنده کن !
عشق نمک گیر شود بعد برو !
یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد ...
صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو !
خواب دیدی شبی از راه ، سوارت آمده ؟

باش ای نازنین !
باش ای مهربان خواب تو تعبیر شود

بعد
برو !

یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره می کنم
امروز هم گذشت
با مرور خاطرات دیروز
با غم نبودنت..و سکوتی سنگین
و من شتابان در پی زمان بی هدف
فقط میروم ..فقط میدوم
یاسها هم مثل من خسته اند از خزان و سرما
گرمی مهر تو را میخواهند
غنچه های باغ هم دیگر بهانه میگیرند
میان کوچه های تاریک غربت و تنهایی
صدای قدمهایت را می شنوم اما تو نیستی
فقط صدایی مبهم
قول داده بودی برایم سیب بیاوری
سیب سرخ خورشید
سیب سرخ امید
یادت هست؟؟؟
و رفتی و خورشید را هم بردی
و من در این کوچه های تنگ و تاریک
سرگردانم و منتظر
برگی از زندگی ام را ورق میزنم
امروز به پایان دفترم نزدیکم

اصلاْ حرفمو جدی نمیگیری نمی دونم چرا؟

دوست داشتن که دلیل نداره ؟ داره؟

می میرم من بدون تو به خدا راست میگم

میخواهی بری؟

خب برو...

انتظار مرا وحشتی نیست

شبهای بی قراری را هیچ وقت پایانی نخواهد بود

برو...

برای چه ایستاده ایی؟

به جان سپردن كدامین احساس لبخند میزنی؟

برو..

تردید نكن

نفس های آخر است

نترس برو...

احساسم اگر نمیرد ..بی شك ما بقی روزهای بودنش را بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست

برو...

یك احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافری در راه انتظارت را میكشد

طفلك چه میداند كه روحش سلاخی خواهد شد

برو...

فقط برو.....

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند
از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند
از من چه می ماند جز این تکرار پی در پی
تکرار من در من مگر از من چه می ماند

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی
غیر از غباری در لباس تن چه می ماند
از روزهای دیر بی فردا چه می آید؟
از لحظه های رفته ی روشن چه می ماند؟

هر کسی عشق را به گونه ای تعبیر میکند

کی میتونه بگه عشق چیه؟

بی تو امشب باز يک گوشه نشستم در خيالم آمدم پيش تو و گفتم

 که خستم از همه
چيز و همه کس به تو گفتم هاي هاي گريه کردم زار زار ناله کردم

 گفتم اينجا
غصه دارم هيچکس را هم ندارم از همه چيز و همه کس من گسستم

 با همين دستهاي
بستم مثل اينکه کودک هستم از تو پرسيدم تو

 ميداني که هستم؟ تو به من
خنديدي و گفتي که باز هم در اين دنياي زيبا

 چشم بر خوبيها بستم